ShowYouSpeed

ไปเล่นที่บ้านเพื่อนหรือสนามส่วนตัว มารยาทของแขกที่เจ้าของที่จะจำ

ไปเล่นที่บ้านเพื่อนหรือสนามส่วนตัว มารยาทของแขกที่เจ้าของที่จะจำ
ที่มา: Wikimedia Commons

ไปกินข้าวบ้านเพื่อน ไม่มีใครต้องสอนว่าควรถอดรองเท้าก่อนเข้าบ้าน ไม่เปิดตู้เย็นเองถ้าเจ้าของยังไม่บอก และช่วยยกจานไปเก็บหลังกินเสร็จ มารยาทพวกนี้เรารู้กันมาตั้งแต่เด็ก แต่พอเป็นการไปเล่นรถบังคับที่บ้านเพื่อน หลายคนกลับลืมไปว่าเราก็คือแขกคนหนึ่งเหมือนกัน

สนามที่บ้านเพื่อนหรือสนามส่วนตัวของใครสักคนต่างจากสนามสาธารณะตรงที่ทุกอย่างในนั้นเป็นของเจ้าของ ตั้งแต่ทางวิ่งที่เขาลงแรงทำ ต้นไม้ที่เขาปลูก ไปจนถึงไฟฟ้าที่เราจะเสียบชาร์จ แต่ละบ้านจึงมีกติกาของตัวเอง ไม่ต่างจากที่ใครจะลงใต้ไปหาเพื่อนก็ควรรู้ธรรมเนียมเวลาแวะไปบ้านเพื่อนชาวมุสลิมที่นราธิวาสไว้ก่อน

ก่อนไปถึง

ฟังกติกาก่อนจับรีโมท

พอไปถึง อย่าเพิ่งรีบวางรถลงพื้น ให้เดินดูพื้นที่กับเจ้าของก่อน แล้วถามว่าทางไหนวิ่งได้ ทางไหนห้าม

ตัวอย่างคำพูดสมมติของเจ้าของสนามหลังบ้าน: “แขกที่อยากชวนมาอีกไม่ใช่คนที่ขับเก่งที่สุด แต่เป็นคนที่ถามก่อนว่าแปลงผักตรงนั้นวิ่งผ่านได้ไหม”

สิ่งที่ควรถามมีไม่กี่ข้อ เช่น ขอบเขตของสนามอยู่ตรงไหน มีจุดที่ห้ามกระโดดหรือห้ามขับเร็วไหม สัตว์เลี้ยงอยู่ตรงไหนและจะปล่อยออกมาหรือเปล่า และถ้ารถหลุดเข้าไปในพุ่มไม้หรือบ่อน้ำ ควรทำอย่างไร

กติกาพื้นฐานอย่างการยืนตรงไหน การเก็บรถที่คว่ำให้คนอื่น หรือการขับสวนทาง ใช้หลักเดียวกับมารยาทที่ใช้ในสนามรถบังคับทั่วไป แต่ในบ้านคนอื่นต้องระวังมากขึ้นอีกขั้น

ระหว่างเล่น

ถ้ามีอะไรเสียหาย

ขับรถบังคับในพื้นที่จำกัด อุบัติเหตุเล็กๆ เกิดได้เสมอ ถ้ารถไปชนกระถางแตก ทำให้สนามดินเป็นหลุม หรือเหยียบต้นไม้ล้ม ให้บอกเจ้าของทันที อย่าแอบเก็บแล้วทำเหมือนไม่มีอะไร แล้วเสนอช่วยซ่อมหรือหาของมาเปลี่ยนให้ ความรับผิดชอบตรงนี้คือสิ่งที่ทำให้เจ้าของยังอยากชวนเรามาอีก

ถ้าอยากให้การไปเล่นด้วยกันแบบนี้เกิดขึ้นบ่อยๆ อาจลองชวนกันเป็นกลุ่มเล่นรถเล็กๆ ในละแวกบ้าน แล้วหมุนเวียนกันเป็นเจ้าภาพ และถ้าวันหนึ่งอยากขยับไปใช้ที่ดินโล่งของคนที่ไม่รู้จักกันมาก่อน หลักการขออนุญาตใช้ลานดินหรือทุ่งนอกเมืองก็ต่อยอดจากมารยาทชุดเดียวกันนี้

ก่อนบอกลา เดินกลับไปดูสนามอีกรอบหนึ่ง เก็บเศษเทป ถุงขนม น็อตที่หล่น และเกลี่ยดินตรงที่รถขุดเป็นร่องให้เรียบ ให้พื้นที่กลับไปเหมือนตอนที่เรามาถึง